Wybrane metody warzenia piwa w warunkach domowych

Poniżej przedstawiamy kilka popularnych metod warzenia piwa w warunkach domowych. W każdej z metod podamy składniki jakie będą nam potrzebne, opiszemy proces warzenia oraz podamy niezbędny sprzęt, z którego będziemy korzystać.

SUROWCE:

  • Woda
  • Ześrutowany słód
  • Chmiel
  • Drożdże piwowarskie

 

SPRZĘT

  • Garnek o pojemności około 30 litrów
  • Łyżka do mieszania (drewniana lub plastikowa)
  • Termometr z zakresem temp. od 0° C do 100° C
  • Jodowy wskaźnik skrobi
  • Fermentor z kranikiem, przeznaczony do filtracji i rozlewu
  • Filtrator z oplotu lub fałszywe dno
  • 2 węże, o długości  minimalnej około 0,5 – 1 metra. Warto zadbać aby jeden z nich był silikonowy, będzie on używany do przelewania gorącej brzeczki.
  • Fermentor – plastikowy pojemnik, przeznaczony do kontaktu z żywnością, o pojemności ok. 30 litrów. Najwygodniej będzie zaopatrzyć się w dwie sztuki.
  • Balingometr (Areometr) – przyrząd do pomiaru ekstraktu brzeczki
  • Kapsle do zamknięcia naszych butelek
  • Kapslownica
  • Rurka fermentacyjna z uszczelką
  • Środek dezynfekujący np. nadwęglan sodu (OXI)

 

PROCES WARZENIA

Proces warzenia piwa możemy podzielić na kilka najważniejszych etapów:

  • zacieranie
  • filtracja
  • gotowanie, chmielenie oraz chłodzenie brzeczki
  • fermentacja
  • rozlew

Warzenie piwa rozpoczynamy od przygotowania oraz ześrutowania pożądanej ilości słodu. Jeżeli nie dysponujemy śrutownikiem, możemy zakupić już ześrutowany słód. Następnie przechodzimy do procesu zacierania ziarna, podczas którego zawarta w ziarnach skrobia jest przerabiana na cukry proste. W tym celu, w przygotowanym wcześniej garnku lub innym naczyniu, podgrzewamy wodę do żądanej temperatury zacierania. Następnie, powoli wsypujemy ześrutowany słód, uważając, żeby nie pojawiły się grudki, koniecznie cały czas dokładnie mieszając. Stosunek wody do ziarna powinien wynosić około 3:1 (3 litry wody, na 1kg słodu).

Wyróżniamy trzy najważniejsze metody zacierania, są to: zacieranie jednotemperaturowe (single infusion), zacieranie sterowane temperaturowo (step mash) oraz zacieranie dekokcyjne.

  • Najpowszechniejszą oraz najłatwiejszą metodą jest zacieranie jednotemperaturowe. Sprowadza się ono do wrzucenia słodów, do wody o temperaturze z przedziału 6272° C, następnie przetrzymaniu go przez około 60 minut. Sterując temperaturami oraz czasem możemy panować nad stopniem odfermentowania brzeczki. Im temperatura zacierania jest niższa, tym brzeczka będzie bardziej fermentowalna, co dam nam piwo bardziej wytrawne. Najbardziej uniwersalna jest temperatura oscylująca w granicy 67-68° C. Odfermentowanie brzeczki możemy również zwiększać poprzez wydłużanie czasu zacierania.

Kolejną metodą zacierania, jest zacieranie sterowane temperaturowo. Polega ona na stosowaniu, nie jednej, a co najmniej dwóch przerw w danych temperaturach. Zwykle wynoszą one 62 i 72° C, są to temperatury, w których pracują dwa główne enzymy scukrzające. Odpowiednio beta-amylaza oraz alfa-amylaza. Fermentowalnością brzeczki możemy sterować przez wydłużanie lub skracanie pierwszej z przerw. Podczas zacierania piwa możemy stosować również inne przerwy, wspomagające pracę pozostałych enzymów. Poniżej ich lista:

  • 40° C przerwa ferulikowa, w tej temperaturze wytwarzany jest kwas ferulikowy, dzięki któremu możemy uzyskać goździkowy aromat w piwach pszenicznych i w tych piwach ta przerwa jest najczęściej stosowana (1020 min).
  • 50-52° C przerwa białkowa. W tych temperaturach białka są rozkładane przez egzopeptydazy na aminokwasy. Ma ona na celu dostarczenia drożdżom budulca zawierającego w odpowiedniej formie azot ( tzw. azot alfa-aminowy). Nadmierne jej wydłużenie obniży pienistość, rozkładając odpowiedzialne za pianę średnio cząsteczkowe białka (10 – 30 min).
  • 62° C przerwa scukrzająca (maltozowa, betaamylazowa) enzym wytwarzający cukier – maltozę rozczepia skrobię na końcach łańcuchów cząsteczkowych. W wyniku tego procesu powstaje cukier słodowy, który jest w pełni fermentowany. Czas trwania (15-60 min). Im dłuższa przerwa tym bardziej wytrawne w alkohol piwo.
  • 72° C przerwa scukrzająca ( destynująca, alfa-amylazowa) rozkłada łańcuch amylozy na
    odcinki o różnej długości. Alfa amylaza, enzym wytwarzający między innymi duże ilości
    Cukrów na tyle złożonych, że nie są fermentowane i poprawiają treściwość i słodycz piwa. Czas trwania (10-30 min) dla poprawienia piany oraz treściwości piwa.
  • Następnie temperaturę zacierania podnosimy do 78°C i aktywność enzymów zanika lub
    przynajmniej przestaje wzrastać. Brzeczka staje się rzadsza i łatwiej ją przefiltrować. Jej
    temperatura nie może jednak wzrosnąć powyżej 80°C, bo ze słodu uwolnią się wtedy
    niepożądane garbniki, które nadadzą brzeczce nieprzyjemny posmak.

Ostatnią, obecnie rzadko stosowaną, metodą zacierania jest dekokcja. Sprowadza się ona na odbieraniu części zacieru, zagotowania go w osobnym garnku, a następnie dodania do pozostałego zacieru głównego, w celu podniesienia jego temperatury. Metoda ta przeznaczona jest dla zaawansowanych piwowarów. Jej efektem jest pełniejsze, bogatsze w słodowe nuty piwo. Jednakże przy obecnej mnogości i jakości słodów, jej zasadność jest dyskusyjna.

Próba jodowa

Pamiętajmy aby nie popełnić błędu przy zacieraniu. Nie można przerwać procesu zacierania przed całkowitym scukrzeniem zacieru.  Spowoduje to zmętnienie piwa i źle wpłynie na jego smak. Przed zakończeniem zacierania należy przeprowadzić tak zwaną próbę jodową, która wykaże czy zacier został całkowicie scukrzony.

Próbę jodową wykonujemy poprzez naniesienie kilku kropli zacieru na białe i czyste podłoże. Następnie na brzeg próbki brzeczki nanosimy kilka kropel roztworu jodowego i obserwujemy zmianę barwy :

  • Zmiana zabarwienia informuje nas, że brzeczka zawiera w sobie skrobie. Musimy dalej podgrzać i robić przerwę, w zależności na jakim jesteśmy etapie zacierania brzeczki.

Brak zmiany koloru  informuje nas , że skrobia przerobiła się na cukry fermentowane i w dalszej czynności możemy dokonać filtracji.

Filtracja i wysładzanie

Po zacieraniu, podczas którego skrobia została przerobiona na cukry fermentowane
wykonujemy filtracje brzeczki. Filtrowanie i wysładzanie ma na celu:

  • Odseparowanie nierozpuszczalnych i nieprzydatnych dla dalszego przebiegu produkcji
    składników zacieru. Innymi słowy oddzielenie „młóta” od brzeczki.
  • Wypłukanie do brzeczki możliwie jak najwięcej cukrów z młóta, w którym pozostaje ich znaczna ilość. Proces ten nazywa się wysładzaniem młóta.

Filtrowanie

Filtrator montujemy wewnątrz fermentora i kładziemy na dnie zbiornika. Przenosimy zacier do filtratora uważając by go nie napowietrzyć zbytnio. Następnie czekamy około 15 min by młóto osiadło na dnie. Otwieramy kranik i odlewamy pierwsze 1-2 litry brzeczki do innego pojemnika, ponieważ może być jeszcze dość mocno zanieczyszczona. Następnie zawracamy ją do fermentora filtracyjnego Gdy brzeczka będzie już klarowna, możemy rozpocząć jej odbieranie do przygotowanego naczynia.

Gotowanie brzeczki

Czyli tzw. warzenie piwa. Pozyskana brzeczka po filtracji jest w temperaturze około 70°C, następnie doprowadza się ją do wrzenia i gotuje przez co najmniej jedną godzinę.. Proces wrzenia brzeczki jest ważny z  kilku powodów:

  • Dezaktywacja enzymów: na skutek gotowania zostają zniszczone a ich działanie definitywnie zakończone
  • Sterylizacja brzeczki: bakterie i grzyby obecne do tej pory w brzeczce, niszczone są  w wysokiej temp. gotowania. Oznacza to, że od momentu schłodzenia brzeczki wszystkie naczynia i narzędzia muszą być sterylne. W przeciwnym razie może dojść do infekcji bakteryjnej.
  • Wytrącanie białek: istotnym procesem zachodzącym podczas gotowania brzeczki jest
    zlepianie się a następnie wytrącanie protein oraz innych białek z brzeczki. Zbyt duża ilość
    protein może spowodować jego zmętnienie i negatywnie wpływać na trwałość napoju.
  • Przemiany chemiczne związków chmielu, prowadzące do nadaniu piwu goryczki.
  • Parowanie brzeczki: Odparowanie ok. 15% wody powoduje, że brzeczka staję się znacznie bogatsza w cukry.
  • Usuwanie substancji niepożądanych: po zakończeniu filtrowania brzeczki zawiera jeszcze
    substancje wpływające niekorzystnie na smak i ogólną jakość piwa. Większość tych związków to jednak substancje lotne, co oznacza, że wysokiej temperaturze wyparowują z cieczy.

Dodawanie chmielu

Chmielenie polega na gotowaniu brzeczki z chmielem. Dzięki temu piwo ma charakterystyczną gorycz, smak i aromat chmielowy. Chmiel dodajemy gdy brzeczka zaczyna wrzeć. Szyszki chmielu lub granulat chmielowy możemy dodawać bezpośrednio do gotującej się brzeczki. Podczas dodawania chmielu przy różnych temperaturach możemy uzyskać różne efekty:

  • 60 min – głównie chmiel goryczkowy
  • 20-30 min – głównie chmiel smakowy
  • 10-0 min – głównie chmiel aromatyczny (0 min oznacza dodanie chmielu w momencie zagaszenia ognia pod kotłem i przytrzymania go przez całe chłodzenie brzeczki)

Chłodzenie brzeczki

Następnie, po zakończaniu gotowania, brzeczka powinna zostać jak najszybciej schłodzona.

Metody chłodzenia brzeczki:

  • Za pomocą rurki miedzianej zawiniętej w spiralę posiadająca odpływ dla ciepłej wody oraz dopływ zimnej wody. Ciepło odbiera wtedy przepływająca przez spiralę woda chłodząca, zwykle pochodząca z kranu.
  • Poprzez chłodzeni brzeczki w wannie. W tym celu wkładamy garnek do wanny z zimną wodą i mieszamy brzeczkę w celu szybszego schłodzenia. Gdy woda zrobi się zbyt ciepła, możemy ją wymienić. Mało efektywna metoda ale gdy nie mamy dostępu do chłodnicy jest to jedno z rozwiązań.

Po schłodzeniu brzeczki do temperatury fermentacji, przelewamy ją do czystego fermentora i dodajemy drożdże. Brzeczka powinna być dobrze napowietrzona i zawierać odpowiednią ilość tlenu, który umożliwi drożdżom intensywne rozmnażanie się i zapewni odpowiednią fermentację.

Rozlew

Przy rozlewaniu musimy dopilnować aby zawartość dwutlenku węgla w piwie była odpowiednia. W tym celu musimy przeprowadzić refermentację w butelkach. Najłatwiej zrobić to poprzez dodanie odpowiedniej ilości cukru przy rozlewie.  Butelki powinny być z ciemnego szkła, ponieważ piwo jest wrażliwe na działanie światła. Dodatkowo musimy mieć kapslownicę oraz kapsle jednorazowego użytku.

Przygotowanie brzeczki do fermentacji (czas około 45 min)

  • Puszkę z koncentratem zanurzamy do gorącej wody na 10 min ( łatwiej będzie przelać zawartość z puszki).
  • Do garnka o pojemności około 6 litrów wlewamy 2 litry wody i wsypujemy odpowiednia dawkę cukru (zamiast cukru można użyć glukozy, która złagodzi smak piwa i bardzo łatwo się rozpuści. Jest całkowicie fermentowalna. Można użyc również ekstraktu słodowego w proszku dzięki, któremu uzyskamy prawdziwie pełne piwo, Można też użyć glukozy i ekstraktu słodowego łącznie w odpowiednich proporcjach.
  • Kiedy cukier rozpuści się w wodzie wlewamy do garnka zawartość puszki, gotujemy całość 10-15 minut mieszając żeby nie przypalić brzeczki (gotowanie brzeczki nie jest konieczne gdyż koncentrat jest gotowany przed puszkowaniem jednak zagotowanie roztworu zmniejszy szanse zakażenia brzeczki, a w żaden sposób nie wpłynie negatywnie na późniejszą jakość piwa).
  • Szykujemy umyty i w miarę możliwości zdezynfekowany pojemnik fermentacyjny o pojemności minimum 30l (polecane środki dezynfekujące to pirosiarczyn sodu lub pirosiarczyn potasu, w przypadku ich braku wystarczy dokładnie umyć a później opłukać fermentator gorącą wodą – powyżej 65°C).

Fermentacja brzeczki (czas trwania od 5 do 7 dni)

  • Przelewamy zawartość garnka do fermentatora i uzupełniamy wodą do objętości 23 litrów (najlepsza do tego celu będzie woda niskozmineralizowana, którą można kupić w sklepie spożywczym w butelkach 5 litrowych, jeżeli używasz wody z kranu proponuje ją wcześniej przegotować.
  • Kiedy temperatura brzeczki będzie wynosiła mnij niż 28°C wsypujemy do fermentatora drożdże z załączonej saszetki (PAMIĘTAJ drożdże żyją tylko w określonej temperaturze temperatura powyżej 28°C może je zabić, a wtedy niestety nici z piwa).
  • Zamykamy szczelnie pojemnik fermentacyjny, górny otwór zatkamy rurką fermentacyjną, do rurki nalewamy odrobinę wody (brzegi fermentatora warto delikatnie przesmarować olejem jadalnym).
  • Odstawiamy fermentator na 5-7 dni do fermentacji w temperaturze 19-24°C (po 12 godzinach od dodania drożdży zacznie się fermentacja, która w zależności od temperatury otoczenia będzie trwała od 5 do 7 dni, fermentator ustaw tak żeby nikomu nie przeszkadzał i żebyś mógł wygodnie przelać młode piwo do butelek bez poruszania nim żeby nie podniósł się z dna osad drożdży.

Rozlew młodego piwa i refermentacja (czas trwania minimum 14 dni)

  • Należy przygotować około 46 czystych szklanych butelek o pojemności 0,5 litra.
  • Przelewamy młode piwo do butelek dodając do każdej butelki pół łyżeczki cukru, glukozy lub suchego ekstraktu słodowego (ogólna dawka cukru lub glukozy dodawana do 23l piwa nie powinna być większa niż 200g, najwygodniejsza w użyciu jest specjalna miarka do cukru, PAMIĘTAJ zbyt duża dawka cukru może spowodować eksplozje butelki!!!).
  • Zamykamy szczelnie butelki nowymi metalowymi kapslami i wstrząsami w celu rozpuszczenia cukru (przed kapslowaniem warto sparzyć kapsle gorącą wodą w celu dezynfekcji)
  • Odstawiamy butelki z młodym piwem do odpowiedniego nagazowania (młode piwo dzięki cukrowi, który dodałeś do każdej butelki naturalnie się nagazuje dwutlenkiem węgla (CO2), przy okazji również stanie się minimalnie mocniejsze (o jakieś 0,3%).

Piwo nadaje się do spożycia już po 14 dniach butelkowania. Najlepsze jednak efekty uzyskuje się po co najmniej 2 miesiącach. Piwo będzie klarowne, a na dnie pozostanie widoczny osad drożdżowy. Osad ten jest całkowicie naturalny, bezpieczny i dodatkowo zdrowy.

Ta metoda polega na gotowaniu przez około 1 godzinę niechmielonego ekstraktu słodowego na goryczkę i aromat.

SUROWCE I SPRZĘT

  • Porcja niechmielonego ekstraktu słodowego
  • Drożdże piwowarskie
  • Chmiel na goryczkę i aromat
  • 1 kg cukru lub 1 kg glukozy
  • Garnek
  • Fermentor uniwersalny 30 litrowy z korkiem spustowym
  • Termometr ciekłokrystaliczny na fermentor 4-28°C
  • Kapslownica
  • Areometr ze skalą Ballinga 0-22°
  • Łyżka piwowarska
  • 2 szt siatki muślinowej do chmielenia

Przygotowanie syropu

Zagotowujemy około 8 litrów wody i dodajemy zawartość puszki mieszając.
Puszkę najlepiej wcześniej wstawić do ciepłej wody aby syrop był płynny, łatwiej będzie go wydobyć. Resztki syropu pozostałe w puszce wypłukujemy za pomocą ciepłej wody. Dodajemy w zależności co zamierzamy użyć do warzenia 1kg cukru lub 1kg glukozy.Całość dokładnie mieszamy aby ciężki syrop nie opadł na dno garnka. Całość doprowadzamy do wrzenia.

Chmielenie

Wkładamy do siatek muślinowych odważony chmiel. Gdy brzeczka się gotuje dodajemy porcję chmielu najpierw na goryczkę np. chmiel Marynka. W sporej większości przypadków chmielenie tzn. gotowanie na goryczkę trwa około 50min. Po tym czasie należy dodać chmiel na aromat np. Lubelski chmielenie około 10min. Po tym czasie wyciągamy siatki z chmielem i należy w jak najkrótszym czasie schłodzić zachmieloną brzeczkę. Można wstawić ją do wanny z zimną wodą.

Przelewanie ekstraktu słodowego do fermentatora

Należy wlać do fermentora około 15l wody a następnie przefiltrować zachmielony już teraz ostudzony ekstrakt słodowy. Robimy to za pomocą rurki igielitowej. Aby brzeczka była bez osadów chmielowych pozostałych po chmieleniu, filtrujemy ją przez sitko wewnątrz, którego znajduje się rozłożona szmatka. W ten sposób mam pewność, że brzeczka nie będzie zanieczyszczona drobinami chmielu.

Brzeczka

Badamy gęstość brzeczki balingometrem. W zależności jakiej mocy ma być piwo dolewamy wody. Jeżeli ma mieć około 5%- 12Blg. Jeśli wynik jest poniżej 10,5 Blg otrzymamy piwo lekkie, 10,6-13,0 Blg – piwo pełne, powyżej 13 Blg – piwo mocne. Jeśli zmierzymy gęstość brzeczki po odfermentowaniu to przybliżoną zawartość alkoholu w naszym piwie będziemy mogli obliczyć według wzoru (Blg początkowe – Blg końcowe):1,938

Dodanie drożdży

Teraz brzeczkę czeka proces fermentacji. Wyróżniamy 2 etapy fermentacji – burzliwą, w której powstaje piwo (jest to etap obowiązkowy) i cichą podczas, której zachodzi proces dokładniejszego odfermentowania i sklarowania.  (obowiązkowa tylko dla piw mocnych i specjalnych).
Rodzaj zastosowanej fermentacji zależy od rodzaju wybranych drożdży. W warunkach domowych łatwiejsze jest zastosowanie fermentacji górnej ponieważ przebiega ona w temp 16-24°C. W procesie fermentacji dolnej wymagana jest stała temp. 8-15°C, a więc posiadanie zimnej piwniczki. Drożdże górnej fermentacji pozwalają na uzyskanie bogatszego bukietu piwa, dolnej zaś łagodniejszego, czystszego smaku.
Suche drożdże wsypujemy do wcześniej wyjałowionego kubka zawierającego około 150 ml przegotowanej wody w temp. 25-30°C. Nie mieszamy! Po około 20 min delikatnie mieszamy i dodajemy do brzeczki. Fermentator przykrywamy luźno pokrywą.

Fermentacja burzliwa

Fermentacja burzliwa trwa zazwyczaj około 7 dni podczas, których gęstość brzeczki stopniowo się obniża. Im brzeczka będzie bardziej odfermentowana tym w gotowym piwie będzie więcej alkoholu , a mniej składników stanowiących o smaku np. akcentów słodowych.
Podczas pierwszych dni fermentacji na powierzchni pojawi się kilku lub kilkunasto centymetrowa warstwa piany. W ostatnich dniach procesu piana opadnie.
Czas wtedy na podjęcie decyzji : rozlewamy piwo do butelek czy przeprowadzamy fermentację cichą. Jeśli warzymy bardzo mocne piwo  lub wcześniej zdecydowaliśmy się na dodanie np. soków owocowych nie możemy pominąć procesu fermentacji cichej, jednak dla innych gatunków piw jest ona także zalecana.

Fermentacja cicha

Tą operację możemy pominąć, jednak jest ona zalecana i przynosi niemałe korzyści. Piwo spokojnie dofermentowuje, ciemnieje i klaruje się. Polega ona na przelaniu piwa po fermentacji głównej do kolejnego fermentatora z rurką fermentacyjną. Zalecane jest aby pojemność tego naczynia nie odbiegała zbytnio od objętości warki (w naszym przypadku ok 25l)
Podczas przelewania należy zadbać o to by do fermentatora dostało się możliwie mało osadu pozostałego po fermentacji burzliwej. Temperatura fermentacji cichej powinna być zbliżona do temperatury z pierwszego etapu fermentacji.
Cicha fermentacja trwa zazwyczaj około 7 dni, kończy się kiedy w rurce fermentacyjnej przestajemy obserwować pęcherzyki dwutlenku węgla.

Rozlew

Po zakończeniu fermentacji czas na rozlanie piwa do butelek. Wcześniej jednak należy za pomocą aerometru sprawdzić czy piwo odfermentowało przynajmniej do poziomu 1/3 początkowego Blg. Jest to bardzo ważne gdyż zamknięcie w szczelnej butelce niedokładnie odfermentowanego piwa grozi rozerwaniem butelki.
Podczas butelkowania do każdej z butelek dodamy niewielką porcje cukru lub jego zamiennika co spowoduje tzw. fermentację wtórną. W jej wyniku piwo ulegnie naturalnemu nagazowaniu, ale także utrwaleniu. Tlen zgromadzony w szyjce butelki zostanie w całości zużyty przez drożdże i nie będzie już groźny. Dzięki temu piwo mimo braku pasteryzacji zachowa swoją świeżość nawet do 2 lat.
Przed rozlewem butelki powinny być umyte i zdezynfekowane. Można to zrobić przez wyprażenie ich w piekarniku (30 min w temp. 180°C) lub rozpylenie w każdej z nich roztworu pirosiarczynu potasu. (Zaleca się używanie butelek brązowych, jak najmniej przezroczystych)
Przed rozlewem dezynfekujemy również kapsle, przez zanurzenie ich we wrzątku na kilka minut.
150g cukru, glukozy lub glukozy rozpuszczamy w 200 ml ciepłej wody i doprowadzamy do wrzenia, a następnie schładzamy. Teraz potrzebny nam będzie zdezynfekowany fermentator z kranikiem, do którego przy pomocy węża do dekantacji przelewamy piwo znad osadu z fermentatora głównego. Należy przy tym uważać aby nie naruszyć osadu drożdży na dnie fermentatora (najlepiej na 2-3 dni przed rozlewem ustawić fermentator główny nieruchomo na odpowiedniej wysokości). Po dekantacji dodajemy  przygotowany wcześniej roztwór cukru i mieszamy całość zdezynfekowanym mieszadłem. Tak przygotowanie piwo rozlewamy do butelek.

Dojrzewanie i leżakowanie

Butelki odstawiamy na kilka dni w temp. pokojowej, a następnie przenosimy do zacienionego pomieszczenia z temp. 15-18°C (nie dotyczy to piw fermentacji dolnej, które powinny stale przebywać w temp. < 15°C). Piwo powinno leżakować min 2-3 tygodnie. W przypadku piw mocnych i piw dolnej fermentacji czas ten powinien być znacznie dłuższy. Piwo nabiera walorów smakowych przez cały czas leżakowania. Dojrzały i szlachetny smak osiąga zwykle dopiero po upływie 3-4 miesięcy.

Zostań naszym
ambasadorem

Interesujesz się piwnym rzemiosłem lub sam nawet warzysz piwo w domowym zaciszu, a przy okazji lubisz pisać, tworzyć grafikę czy też robić zdjęcia. Napisz nam, dlaczego właśnie kraft jest tym, co Cię pasjonuje i dlaczego chciałbyś należeć do naszego zespołu. Wierzymy, że posiadasz coś unikatowego i tylko Twojego, podziel się tym z innymi.

Kup w KraftKlub preloader